เฮ้อออออ



สิ้นปีเเท้ๆ ยังต้องมาคิดมากไร้สาระอยู่นั่น
ก็รู้อยู่ว่าเป็นคนคิดมาก จะพยายามไม่คิดเเล้ว
ก็ยังทำไมไ่ด้หวะ ติดเป็นนิสัยจริงๆ


ตอนที่เบลโทรมาชวนเเก้วไปเที่ยว
กุก็จี๊ดเเระเเค่ได้ยิน ไม่อยากให้ไปเลย
เเต่กุทำไม่ได้ มันสิทธิ์ของเขา
เหตุคือ กุไม่เข้าใจว่าทำไมคนโตๆ กันเเล้ว
เขาต้องเที่ยวกันเเบบนี้หรอ นัดเจอกันได้นี่
ต้องเเค่เฉพาะที่เเบบนั้นหรอ เเหล่งวัยรุ่น
พยายามจะเข้าใจ เเต่กุก็หัวโบราณอยู่
เเต่ใครหนอมันจะเชื่อ อิมเมจกุก็นะ เหอๆๆ
พูดไปก็หาว่ากุตอเเหลร้อยละ 98
มันจะไม่ให้น้อยใจได้ยังงัย เเต่ไหนเเต่ไร
เรื่องนี้เป็นปมให้กุคิดมากมาตลอดหลายปีเเล้ว
ผิดหรอที่ต้องทำเป็นเชี่ยวเพื่อเอาตัวรอด
เเต่กลายเป็นภาพลักษณ์เเย่ๆ ติดตัวไปตลอด
ว่าจะไม่เเคร์ ใครจะมองไงก็ช่าง เเต่ก็มีบ้างนะ
ในเวลาที่เเบบ ไ้ด้หยุดคิด เจ็บจริงๆ


พอมีเเฟน ก็อยากให้เขาเชื่อใจ เชื่อในสิ่งที่กุพูด
ถึงเขาจะเชื่อ ไม่เคยมองเหมือนคนอื่นๆ ที่รู้จัก
ดีใจที่เขาคิดไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่มองเห็นกุ
เเต่ทำไม ... มันรู้สึกเจ็บลึกๆ ข้างในก็ไม่รู้สิ
เเค่คำุพูด ก็ฆ่ากุได้อยู่เรื่อยเลยเชียว


บางเรื่อง กุก็เปรี้ยวจี๊ดสมัยใหม่จนหลายคนรับไม่ได้
บางเรื่อง กุก็โบราณเรียกพี่จนหลายคนเือือม
เอาไงกะความคิดกุเเน่วะ เฮ้ออออ


ไหนจะคำพูดเบล รู้ว่ามันพูดเล่น ไอ้ที่ว่า
เพราะกุมาด้วยคนอื่นเขาเลยไม่มา
จริงสิ มีเเค่เบลที่สนิทกะกุสุดเเล้วในกลุ่มเขา
ตอนที่เบลชวนมันก็พูดทำนองว่าไม่อยากให้กุมา
เเต่พอกุงอเเงเขาก็บอกพูดเล่น จริงๆมาได้
เบลมันก็อยากเจอกุ เเต่ใครจะรู้ อาจจะโกหกก็ได้
ไม่อยากให้มีปัญหา เอาใจนิดๆ เเต่เสียดาย
ที่กุคิดมากกว่านั้น เหอๆๆ เเย่จังเนอะ
เเล้วพอมาได้ยินเเบบนั้น ยิ่งทำให้กุโทษตัวเองอีก
ใจมันอยากจะเดินหนีจากตรงนั้นเร็วๆ
เผื่อเืพื่อนเขาจะรู้ว่ากุไม่อยู่เเล้ว จะได้มาได้
ไม่รู้หรอกว่าเขาไม่มากันเพราะอะไร
ทั้งที่เขานัดกันไว้ (ตอนนัดไม่มีกุรวมอยู่ด้วย)
ถ้ากุทำได้ กุคงคว้าโทรสับเเก้วกดเบอร์หาเพื่อนเขา
เเล้วบอกว่า "ไอ้ตัวปัญหาไม่ได้มาเเล้วโว้ยยย"


ที่ตามมา... เพราะเป็นห่วง ห่วง ห่วงมากกก
เเบบไร้เหตุผล ยิ่งรู้ว่ามาเที่ยวเเบบนั้นยิ่งห่วง
เหมือนเเม่ห่วงลูก ทำนองนั้น พูดไม่ถูกเหมือนกัน
ใจเราก็ไม่ได้ชอบ เเต่ต้องทำเป็นรับได้
ไม่ได้กินเหล้าแอลกอฮอล์ ก็ต้องทำเป็นเชี่ยว
วางฟอร์มไว้เพื่อจะได้ตามคนอื่นเขาทัน
ครั้นจะปล่อย ก็กระวนกระวายเเบบครั้งนั้น
คิดมากถึงขั้นนอนไม่ได้ กินไม่ลง เชี่ยเอ๊ยยยย
เป็นเอามากอ่ะกุ ใครก็ได้ช่วยที รู้ทั้งรู้
กุเป็นเเค่เเฟน เเค่ผู้หญิงที่เขาคบ ไม่มีสิทธิ์สั่ง
ไม่มีสิทธิ์ห้าม นอกจากทำใจยอมรับให้ชิน
เห็นว่าเด๋ววันที่ 1 เขาก็นัดเพื่อนอีกคนไปอีก
กุคงต้องใช้เวลาช่วงนี้สงบจิตใจสุดๆเลยสิน่า


ต่อไปเรื่องข้าวมันไก่ (ความจุ้นจ้านของกุไม่สิ้นสุด)
ไปกินข้าวกัน สั่งมาเเล้วร้านมันให้น้อยมาก
กุรู้เลยเเฟนกุไม่อิ่มเเน่ เขากินเยอะ เเล้วคงหิว
คงด้วยสัญชาตญาณ ก็เเบ่งๆ จานกุให้เขา
โชคดีที่กุตอเเหลสร้างอิมเมจไว้ว่าเป็นคนกินน้อย
จนใครต่อใครก็เชื่อว่ากินน้อย พอเห็นกุกินน้อย
ก็เรยเป็นเรื่องปกติไป ดีใจที่เเก้วไม่คิดมาก
เบลมันก็มอง งงๆ กุก็เสือกหลุดปากออกไปอีัก
ทำนองว่า เพราะรักเเฟน ถึงต้องเสียสละ
สาดดดดดดดดดดด พูดเองโกรธตัวเอง เเม่งเอ๊ย
ถึงมันจะพูดจากใจก็เหอะ เเต่ถ้าเป็นคนอื่นมอง
คนด่ากุในใจ อิห่านี่ท่าจะเวอร์ ตอแหล เเหงๆ
ยัง ยังไม่จบ เเล้วก้พูดถึงเรื่องที่เสาร์อาทิตย์
กุต้องไปออฟฟิตไปทำงานอีก ทั้งที่เป็นปีใหม่
จริงๆ กุปฏิเสธไปก็ได้ เเต่ก็ไม่ทำ ทั้งที่แอบลังเล
เเต่ที่ตอบรับไป เพราะเงินคำเดียว เเล้วมารู้ตัวทีหลังด้วย
ว่ากุไม่ได้อยากได้เงินมาประดับกระเป๋าตัวเอง
กุอยากเอามาเป็นค่าน้ำมันรถให้พี่เเก้ว
จริงๆ เรื่องเเค่นี้ดูเหมือนไม่มีอะไร เเต่กุคิดมากกว่านั้น
เผลอหลุดปากพูดเเบบนั้นไปอีก เบลก็อึ้งๆ
ทำเอากุสะดุ้งขนลุกเลย เเบบว่า เผลอ...
ที่คิดมาก เพราะไม่อยากให้เเก้วรู้สึกว่า เขาน่าสงสาร
น่าสงสารขนาดที่กุต้องยื่นมือช่วยเหลือ
ขนาดที่กุยอมเหนื่อยทำเพื่อเเฟน เเล้วทำให้ตัวเอง
มีภาพลักษณ์ดีๆ กุไม่เคยคิดเเบบนั้นจริงๆ
มันมาจากใจ เเต่ไม่รู้ำทำไม ถึงต้องหยุดคิดในเเง่นั้น
เรื่องเเค่นี้ ทำเอากุเงียบไปซักพักเลยทีเดียว

ตอนเเรกคนที่จะมา มีสี่คนมั้ง เพื่อนเขาในกลุ่ม
เเต่เบลบอกว่าอีกคนไม่มา กุก็คิดว่าอีกคนจะมาทีหลัง
เเต่สุดท้ายก็ไม่มา มาช้า หรือเพราะกุกลับก่อนไม่รู้


เข้าไปนั่งในร้าน ร้านเดียวกะที่ตอนที่กุเดินผ่าน
มันเเซว+มองกุด้วยสายตาทำนองว่า หยะเเหยง
โชคดีที่ในร้านเพลงฟังสบาย คนร้องก็ร้องเพราะ
เลยทำให้เย็นลงขึ้นได้บ้าง สั่งอะไรมากินเล่น
เพราะเหลือเเค่สามคน กุรู้สึกกร่อยๆ ไม่ค่อยสนุก
เสียงดังมากด้วย พูดกันก็ลำบาก ไม่ค่อยรู้เรื่อง
เเก้วก็เอาเเต่เงียบซะส่วนใหญ่ ทำเอากุมองไม่ออก
ว่าเขารู้สึกยังงัย ณ ตอนนั้น เซ็ง เบื่อ รำคาญ หรืออะไร
เบลก็เหมือนจะหาอะไรมาคุย เเต่ก็เปล่า
กุยิ่งรู้สึกเเย่เข้าไปใหญ่ ว่าจริงๆเเล้ว กุมาทำไม
พอได้ยินกลับไปคิดถึงคำพูดที่ว่าไม่อยากให้กุมา
ยิ่งทำให้รู้สึกว่า จริงด้วยหวะ เรื่องของเพื่อนของเขา
กลุ่มของเขา เเล้วกุจะเสือกไปทำห่าอะไร
จะเเยกออกจากวงเเล้วตะลอนๆ เองก็คงโดนด่าเเหง
ทั้งที่ใจอยากปล่อยให้ตัวเองเดินไปไหนก็ได้
ไปเเบบไม่สิ้นสุด เดินต่อไปเรื่อยๆ ให้ใจมันได้พัก
ว้าวุ่นตั้งเเต่รู้ว่าเเฟนมาจะมาเที่ยวเเล้วนั่นล่ะ
ไม่รู้เป็นห่าอะไร จะกลัวอะไรนักหนา ถึงต้องมาด้วย


เเล้วยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ก็ตอนที่กุสติเบลอๆ
ไปหาเรื่องไอ้คนปากมากที่เเซวกุที่ห้องน้ำ
ตอนนั้นเกือบน้ำตาร่วงซะเเระ เลยแอบไปห้องน้ำ
ถึงได้เเกล้งเบลเล่น ให้ได้ขำๆ ได้หัวเราะ
กลบเกลื่อนอารมณ์นิดหน่อย เเล้วก็นึกสนุก
ไปสาดน้ำใส่คนอื่นเขาซะงั้นอ่ะกุ (- -*)
เบลมันก็กลัวเขาเอาเรื่อง ดูท่าจะมาหาเรื่อง
เลยรีบกลับก่อน ทำนองว่า อุตส่าห์นัดกันมา
นอกจากจะมาไม่ครบ กร่อยๆ เเล้ว ยังกลับเร็ว
เเล้วที่กลับเร็ว ก็เพราะ กุนั่นเอง ก่อเรื่อง เหอๆๆ


จะบ้าว่าคิดมากเป็นเรื่องเป็นตุเป็นตะก็ว่างั้นก็ได้
กุสามารถคิดผูกเรื่องได้เป็นเรื่องราว
จริงๆ เเล้วมันอาจไม่ได้เเย่เเบบที่กุคิดก็ได้
เเต่คิดไว้ก่อน บอกเเล้ว กุคิดมาก 555+


ต่อไป เขาจะไปไหน ถ้าเพื่อนไป กุคงขอบาย
ถึงใจจะอยากไปด้วยมากมาย ก็ต้องไม่อยาก
ถ้าไปเเล้วมีปัญหา เป็นปัญหา ก่อเรื่องให้เขา
ก็ไม่อยากหน้าด้านไปซ้ำๆ ให้เขารู้สึกเเย่หรอกวะ
เเค่นี้กุก็คิดมากจนขนาดนอนตีหนึ่งกว่า
ยังตื่นมานั่งพิมพ์ก๊อกแก๊กได้ตั้งเเต่หกโมงเช้าเนี่ย


ท่าจะบ้าจริงๆ หวะ

เหนื่อยกับตัวเองจัง


...


ไม่เหนื่อย ที่คบเขา
เเต่เขา เหนื่อยมั้ย ที่คบกุ

แอบมาบ่นที่นี่
ไม่อยากบ่นให้ใครบางคนเห็น


...

เหนื่อยมากกกก อาทิตย์นี้เหนื่อยสุดๆ
ออกไปโคราชมาสองวัน
ก็เจ็บเท้ามากมาย เท้าเป็นแผล
หวัดยังไม่หาย วันนี้ทำงานเยี่ยงกรรมกร


เหนื่อยมากกกกกก

หงุดหงิดคนร่วมงาน งี่เง่า โง่เง่า
เบื่ออออ เป็นที่สุด


น้อยใจไอ้ตัวเล็กด้วย งอน งุงิ
ก็รู้ตัวว่าเรางอแงเอง
ก็อยากให้สนใจกว่านี้นิดนึงง่ะ


ผิดเองล่ะ เเต่จะงอน เเล้วทำไม เหอๆ
รู้ดีว่าเขาก้ไม่เคยบกพร่อง
เเต่ตอนนี้มันเหนื่อยมากกกกกก
เลยงอเเงเป็นพิเศษ เเง้ว


Y___Y


กลับถึงบ้านนอนหลับเป็นตายสองวันเเระ
เมื่อวานท้องเสียอีก เหอๆๆ


เครียดด้วย เฮ้อออ


พอเเระ เเวะมาบ่น นอนๆ

 
ป.ล. เครื่องปริ้นกุเป็นไรไป 

นานเเล้วสินะที่ไม่ได้เข้ามา
คิดว่าเข้าไม่ได้เเล้วซะอีก ^^



มีคนแอบมาเฝ้าที่นี่บ่อยๆ อิอิ
เลยคิดว่าถ้าได้กลับมาบ้างก็คงจะดี



มีอะไรเยอะเเยะผ่านมามากมาย
ที่นี่ก็ยังเป็นที่เก็บความทรงจำเก่าๆอยู่สินะ


รักที่นี่จัง

ไม่ได้มานานเเฮะ มีเเค่เเวะเข้ามา
เเต่ไม่ได้เข้าระบบนานมากเรยอ่า

ออกไปเล่นที่อื่นอยู่นาน
เพิ่งรู้สึกได้ว่าที่นี่ดีที่สุดเเล้ว
เป็นบ้านที่รักเเละจริงใจที่สุดเเระ
มีเเต่เพื่อนดีๆ ไม่เฟค อ่านะ

ตอนนี้ชีวิตวุ่นวายมากมาย
เด๋วดีเด๋วร้าย เเต่ก็สนุกกะมันล่ะ
เรื่องเเย่ๆก็ปล่อยไปเเระ ทิ้งมันไป
เก็บไว้ก็เท่านั้น หมองมนป่าวๆ

ยังงัยซะ jitsume เเห่งนี้
ก็รักมากที่สุดล่ะนะ